Waarom? Geen flauw idee. Of, misschien omdat ik zo'n geromantiseerd beeld had van Australië. Van de outback, kangaroo's en vriendelijke zongebruinde mensen. Dat beeld heb ik nog steeds, daar niet van, maar nu ga ik naar Amerika.
En daar ben ik ontzettend blij mee ook. Of het te maken heeft met psychologische mechanismes (het schijnt dat als je eenmaal een keuze hebt gemaakt, stress en zorgen over het maken van de juiste keuzes wegvallen als sneeuw voor de zon zodat je geen spijt krijgt en gek wordt van alles wat je had kunnen kiezen en doen), of dat het te maken heeft met de stand van de sterren, dat weet ik niet precies... Maar ik ben erg blij dat ik naar Amerika ga (als alles goed loopt), en niet naar Australië.
Het heeft misschien te maken met wat ik verwacht van mijn reis. Ik wil een soort sfeer meemaken. Zo'n soort sfeer die ik altijd vorgeschoteld heb gekregen op tv, maar nooit heb meegemaakt. Amerika is zo raar.. Door alle films, televisieprogramma's en nieuwsuitzendingen heb ik het gevoel alsof ik het al ken, hoewel ik er nooit ben geweest. Dat geldt misschien ook voor de college movies. Toen ik ging studeren verwachtte ik half en half dat ik ook een hoedje zou krijgen en die zou mogen opgooien. Het was net geen kinderdroom die in duigen viel. Dus misschien is dat een reden waarom ik juist op uitwisseling in Amerika wil, om het leven daar mee te maken. Zo'n leven waarvan ik overtuigd ben dat je het niet kan meemaken als je er alleen op vakantie heen gaat.
...Kwam het mij mooi uit dat mijn faculteit alleen banden had met bepaalde landen, waaronder Amerika. Ja, je had ook China geloof ik. Maar dan moet je wel Chinees spreken. En Zuid-Afrika, (ook mogelijk) daar zou ik vrijwilligerswerk willen doen, maar geen studie. Dus via ISEP (International Student Exchange Program) ging ik zoeken op de lijst van universiteiten die ze hadden. Het waren er zo'n 110 verspreid over heel Amerika, en daar moest ik een lijst van maximaal 10 universiteiten uit kiezen. Pfoe, ik had geen flauw idee waar ik moest beginnen. Een aantal jaar geleden was ik al begonnen met kijken, maar na zo'n 10 à 20 universiteiten was ik afgehaakt. Ik had geen idee hoe ik moest zoeken, er waren zo veel dingen waar je op kon letten. Aangeboden vakkenpakket, locatie, soort universiteit, soort huisvesting die ze aanboden... Maar nú moest ik wel opschieten. Als ik het nu niet zou doen, zou het nooit gebeuren. Ik had het al 2 jaar uitgesteld.
...Dus ging ik maar zoeken op een heel essentieel punt dat van levensbelang was. Het klimaat. Noem me kortzichtig of oppervlakkig. Maar ik had echt geen zin om in de kou te gaan zitten. Het is misschien omdat ik voor mijn gevoel toch veel opgeef om op uitwisseling te gaan. Los van de 4000 euro die ik moet betalen voor mijn uitwisseling (en dan nog niet het ticket, visumkosten en overige kosten berekend) en de vertraging die ik oploop, moet ik wel 4 maanden gescheiden zijn van mijn vrienden, familie en Robin. Dat is een opoffering, want ik erger me niet aan mijn familie of vriend. Ik ga niet weg omdat ik bij hen iets mis, maar omdat ik nog een ander stukje wereld wil ontdekken. Dus als ik dan ga, en ze 4 maanden moet missen, dan moet er wel iets tegenoverstaan. En dan op zijn minst mooi weer. Dus dan kwam ik al snel uit op Florida en California. Helaas, helaas. Kennelijk zijn de meeste studenten kortzichtig, want Florida stond op de lijst van "Very limited chance of placement". De universiteiten kregen elk een titel opgeplakt met hoe groot de kans was dat je daar geplaatst zou worden als je je zou aanmelden, variërend van "Excellent chance of placement", naar "very good chance of placement", "good chance of placement", "fair chance of placement", "limited chance of placement", tot "very limited chance of placement". Hmmz. Daarnaast waren er ook nog de zogenaamde restricted sites, waarvan je er eventueel maar 1 van mocht kiezen en die je op je nummer één móest zetten.
Uiteindelijk heb ik een lijst gemaakt van zo'n vier universiteiten, met een restricted university op 1 (chapman university in California), en Eckerd College op 2. De andere twee universiteiten op mijn lijst waren ook "very limited". Dus, eigenlijk had ik niet zo'n goede lijst gemaakt. Ik had wel meteen aangegeven bij de ISEP coördinatoren dat mijn echte eerste keus Eckerd was, en dat ik helemaal verliefd was op Eckerd, maar dat ik Chapman op 1 zette wegens strategische redenen. Het handboek van Eckerd College sprak me heel erg aan; ze leggen de focus op het bestrijden van onwetendheid en discriminatie. Ze lijken heel vooruitstrevend in hun onderwijs en ze besteden veel aandacht aan studenten met bijvoorbeeld heel weinig leerlingen per docent. Verder proberen ze hun studenten een gevoel mee te geven voor de toekomst, met milieubewuste programma's en hun Yellow-bike fietsenprogramma. En natuurlijk is de omgeving drop-dead gorgeous. Op hun website zag ik palmbomen, dolfijnen, een wijdse opzetting van de campus en alles eromheen. Perfect.
Dus heb ik voor elke universiteit op mijn lijst een brief geschreven, en last-minute (ik ging diezelfde dag op vakantie naar de Ardennen) nog de brieven mooi uitgeprint bij een printwinkel (Was duur!). En opgestuurd. En afwachten maar naar welke universiteit ik toegewezen zou worden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten